Weidinger przekazał urzędowi duchownemu 3000 guldenów na utrzymanie pustelników oraz 600 guldenów na utrzymania kościoła.
Przekazanie kapucynom nadzoru nad pustelnikami nastąpiło 7 grudnia 1751. Postanowiono, że w przypadku braku kandydatów na pustelników klasztor będzie funkcjonować jako filia parafii w Prudniku. Zachowane zostały także biskupie prawa do Kaplicznej Góry, która pozostawała pod bezpośrednią jurysdykcją biskupa. Poza świętami Matki Bożej Bolesnej oraz św. Onufrego nie wolno było odprawiać w kaplicy żadnych publicznych nabożeństw. W niedziele i święta mogła mieć miejsce jedynie cicha msza. Pierwszymi pustelnikami pod opieką kapucynów byli: Fidelis, Jacobonus z Czech oraz Othmar. mały|lewo|Rysunek Kaplicznej Góry autorstwa F.G. Endlera (1801) Wzgórze zyskiwało religijną popularność wśród wiernych z okolicznych miejscowości. Z czasem pogarszał się stan pustelni, a kaplica wymagała rozbudowy. Z tego powodu, w marcu 1752, Paul Ernst Weidinger jun. prosił u ministra Śląska o królewskie pozwolenie na budowę. Jeszcze w kwietniu tego samego roku w nowym kościele odbyła się pierwsza msza. W 1573 obiekt został poświęcony ku czci Matki Bożej Bolesnej oraz św. Onufrego. Poświęcenia dokonał prudnicki proboszcz Vietz w obecności proboszcza Lubrzy i Dytmarowa oraz czterech wikariuszy.