Za pozwoleniem biskupa książęcego w sanktuarium można było odprawiać msze niedzielne i świąteczne. W kwietniu 1753 położono kamień węgielny pod nową pustelnię. Andreas Müller, właściciel Lipna, podarował kapucynom teren pod ogród i sad, a także ufundował duży krzyż nad pustelnią. Nowy, większy i masywniejszy kościół przyciągał katolików z całej okolicy. W 1758 roku do sakramentu spowiedzi na Kaplicznej Górze przystąpiło 10000 osób. Kościół otrzymał rangę kaplicy hospicyjnej. Ze względu na bliskość granicy, część pielgrzymów stanowili Austriacy.
Od 1764 w klasztorze przebywało na stałe trzech kapucynów. Pierwszym przeorem został Othmar. Za jego czasów powstał sad oraz pierwsza droga krzyżowa, którą poświęcono w 1754. W 1771 zmarł Paul Ernst Weidinger jun., został uroczyście pochowany w rodzinnej krypcie pod kaplicą. Za kadencji przeora Sabinusa utworzono bibliotekę, w kościele wybudowano chór organowy, a także ukończono budowę tzw. Kapliczki Oliwnej.
28 lutego 1779 podczas ostrzału Prudnika w czasie wojny o sukcesję bawarską na Kaplicznej Górze stacjonował austriacki batalion i pułk dragonów wraz z działami. W sierpniu tego samego roku klasztor odwiedził cesarz Austrii Józef II Habsburg.