Zabudowa Rokokowa świątynia położona była na wzgórzu, otoczona lasem i przyozdobiona klombami. Miała proporcje 16 m wysokości, ok. 9 m szerokości i 6 m wysokości. Kopułowata wieżyczka kaplicy zwieńczona była podwójnym krzyżem. Nad głównym wejściem znajdował się obraz Matki Bożej Bolesnej, który miał przypominać, komu jest poświęcona świątynia. W 1908 za pozwoleniem kardynała Georga von Koppa po zewnętrznej, wschodniej stronie kaplicy, nad wejściem do krypty zamontowano marmurową tabliczkę z napisem „Rodzinna krypta Weidingerów”.
Wnętrze kaplicy posiadało sklepienie kolebkowe oraz sześć okien, przy czym było wyposażone bogato i artystycznie. Oprócz głównego ołtarza, poświęconego Matce Bożej Bolesnej, znajdowały się tu cztery ołtarze boczne – ołtarz serca Jezusowego, św. męczennika Filumena, bractwa kapłańskiego, a także ołtarz św. Antoniego.
Dom dla księży wznosił się w miejscu, gdzie wcześniej znajdowało się hospicjum kapucynów, w kierunku wschodnim od kaplicy. Gabinet przyjęć przyozdobiony był dwoma portretami: fundatora kaplicy oraz hospicjum – radcy komercyjnego Paula Ernsta Weidingera oraz jego małżonki Beaty.