Władimir Nikołajewicz Sukaczow (ros. Владимир Николаевич Сукачёв, ur. we wsi Aleksandrowka w powiecie zmijowskim w guberni charkowskiej, zm. 9 lutego 1967 w Moskwie) – rosyjski botanik, leśnik i geograf.
Życiorys W 1898 skończył szkołę realną w Charkowie, po czym podjął studia w Petersburskim Instytucie Leśniczym, w tym samym roku opublikował swoją pierwszą pracę naukową; do momentu ukończenia studiów napisał ich osiem. Brał aktywny udział w ruchu studenckim, za co w 1898 został aresztowany. W 1902 ukończył instytut i został asystentem na wydziale botaniki, w 1905 był delegowany jako stażysta do Europy Zachodniej (Cesarstwo Niemieckie). Po powrocie w 1906 został wykładowcą instytutu, od 1909 do 1912 brał udział w ekspedycjach naukowych do Północnego Uralu, do Zabajkala i Jakucji. Od 1911 do 1918 wykładał na żeńskich kursach w Petersburgu i jednocześnie na Wyższych Kursach Geograficznych, 1912-1918 pracował jako młodszy botanik Muzeum Botanicznego Akademii Nauk. Pisał prace z dziedziny fitocenologii (m.in. eksperymentalne), nauki o lesie, torfoznawstwa i geografii. W 1914 napisał podręcznik Bołota, ich obrazowanije, razwitije i swojstwa. Był twórcą koncepcji biogeocenozy (1942). Stworzył własną szkołę w typologii lasu.