Rzeczowy i wymagający wobec podwładnych, potrafił jednocześnie skutecznie ich bronić wobec wyższych władz, ukręcać łeb sprawom dla zespołu nieprzyjemnym (choć często w tymże zespole powstającym), miarkować nadmiernie służbistych i gorliwych i doceniać prawdziwe zasługi, sumienność i pracowitość. Anegdotycznie wręcz wyglądają dziś sytuacje, jak taka chociażby: rodak na zebraniu partyjnym oskarża innego rodaka, że ten zbyt często używa słowa «pan». Że to niby przeżytek burżuazyjnej polskiej przeszłości, gdzie patrzy organizacja partyjna, dlaczego nie wychowuje bezpartyjnych? Romanowicz, Rosjanin, konflikt łagodzi, tłumacząc cierpliwie, że to ogólnie przyjęty w języku polskim zwrot, wcale nie uchybiający ideologii proletariatu... Umiał też redaktor naczelny korzystać z uroków życia, łącząc w sobie cechy doskonałego przełożonego i Kmicicowo-Janosikową fantazję watażki w wydani partyjnym. Jako szef jest dziś wspominany przez swoich podwładnych z wielką sympatią(...)”Kronika na gorąco pisana. „Czerwony Sztandar” – „Kurier Wileński” 1953-2003, redakcja Jan Sienkiewicz, Wilno 2003, s. 16..
Przypisy