Jelisiej Iwanowicz Goriaczow, (ur. 1892 w chutorze Pieskowatski w obwodzie dońskim, zm. 12 grudnia 1938 w Płoskirowie) – radziecki wojskowy, komkor.
Życiorys Był z pochodzenia Kozakiem dońskim. Podczas I wojny światowej służył w armii Imperium Rosyjskiego jako podoficer. Został odznaczonym krzyżem św. Jerzego wszystkich klas. Po rewolucji październikowej wypowiedział służbę w oddziałach Kozaków dońskich, które poparły ruch białych i został skazany na śmierć za prowadzenie bolszewickiej agitacji w oddziałachP. Wieczorkiewicz, Łańcuch..., s. 516.. W 1919 r. wstąpił do WKP (b). W latach 1918–1921 dowodził zwiadem 3 brygady kawalerii 4 dywizji kawalerii, następnie był zastępcą dowódcy wydzielonego pułku kawalerii 1 Armii Konnej i wreszcie dowódcą 11 brygady kawalerii 4 dywizji kawalerii. W 1922 r. został dwukrotnie odznaczony Orderem Czerwonego Sztandaru. Brygadą kawalerii dowodził również w latach 1921-1930. W latach 1930–1932 studiował na Akademii Wojskowej im. Michaiła Frunzego. Od 1930 do 1933 dowodził 3 dywizją kawalerii, zaś od 1933 do 1937 był dowódcą 6 korpusu kawalerii. W 1930 r. otrzymał Order Czerwonego Sztandaru po raz trzeci. Uważany był za zdolnego dowódcę, ponadto jego karierze sprzyjali dawni przełożeni z Armii Konnej – marsz.