Aleksander Baurowicz (ur. 1 grudnia 1867 we Lwowie, zm. 10 lutego 1949 w Żywcu) – polski otolaryngolog.
Życiorys Syn Wincentego Baurowicza i Karoliny z Pomianowskich. Po ukończeniu w 1886 gimnazjum klasycznego rozpoczął studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jagiellońskiego. 28 lutego 1892 uzyskał dyplom doktora wszech nauk z wyróżnieniem, w kwietniu tego samego roku wyjechał do Wiednia, gdzie był słuchaczem prywatnych kursów medycznych z zakresu laryngologii u prof. Karla Stoerka, otiatrii Josefa Grubera i Adama Politzera oraz w Klinice Dermatologii u prof. Moritza Kaposiego. Od 1 października 1892 był elewem w klinice kierowanej przez Karla Stoerka, pracował tam do 1894 prowadząc badania anatomopatologiczne. Po powrocie do Krakowa w maju 1894 został asystentem na Oddziale Laryngologicznym w Szpitalu św. Łazarza, w 1896 jako drugi w kraju przedstawił i obronił pracę habilitacyjną z zakresu laryngologii pt. "O twardzieli (skleroma)". 22 maja 1896 wygłosił wykład habilitacyjny "O ośrodkach i nerwach krtaniowych ze względu na fonację", który opublikowano w Przeglądzie Lekarskim. 23 lipca 1896 został mianowany docentem prywatnym z dziedzinie laryngologii. Poza laryngologią zajmował się również otiatrią oraz prowadził kliniczne ambulatorium chorób uszu.