Przeprowadził się wówczas do Żywca, gdzie prowadził praktykę lekarską. Zmarł w wyniku choroby nowotworowej 10 lutego 1949.
Dorobek naukowy Aleksander Baurowicz ogłosił w czasopismach polskich, austriackich i niemieckich 60 publikacji naukowych i klinicznych z zakresu laryngologii. Dotyczyły one zmian chorobowych, wyników badań histologicznych i bakteriologicznych. Szczególnie dużo prac poświęcił twardzieli, gruźlicy oraz chorobom nowotworowym górnych dróg oddechowych i ucha. Opisywał leczeniu zwężenia krtani przy zastosowaniu przez siebie zaprojektowanych kaniul, który wszywał pacjentom w krtań lub tchawicę na dwa lata. Przedstawił sposób usuwania polipa choanalnego przez jamę nosa przy użyciu pętli. Od 1894 przez pięć lat publikował w prasie lekarskiej sprawozdania z kierowanego przez prof. Przemysława Wiktora Odrowąża-Pieniążka Oddziału Laryngologii szpitala św. Łazarza w Krakowie. W 1930 Bratnia Pomoc Medyków Uniwersytetu Jagiellońskiego wydała w formie książki wykłady Baurowicza pt.