W celu usamodzielnienia się sekcji, podjęła ona działania mające doprowadzić do wybudowania własnej przystani. Wsparcie finansowe zapewnił rektor Uniwersytetu Wileńskiego, pomógł również wojewoda wileński, Władysław Raczkiewicz. Grunt nad Wilią obok Pałacu Słuszków oddało zaś w użytkowanie miasto Wilno. Budowę przystani zakończono wiosną 1926. Ulokowano na niej hangar łodziowy, warsztat szkutniczy i pomieszczenia bytowo-mieszkalne. Przy pomostach na rzece latem organizowano tymczasową pływalnię. Przystań stała się od razu najmodniejszym miejscem spotkań studentów USB. Podczas uroczystości otwarcia, klubowi przekazano 9 łodzi wioślarskich, w tym wyczynowe.
Środki finansowe na działalność pozyskiwane były od rektora Uniwersytetu Wileńskiego, a także z subsydiów Państwowego Urzędu Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego oraz ze składek członkowskich. Członkami sekcji wioślarskiej byli głównie studenci Uniwersytetu Wileńskiego i jego kadra. Przy klubie działała też sekcja uczniowska, w której trenowali uczniowie Szkoły Technicznej w Wilnie. Od 1926 w klubie trenowały również wioślarki, które w latach 30. odniosły spore sukcesy w rywalizacji krajowej.