Sekcja początkowo zajmowała się głównie turystyką wioślarską – zarówno jednodniową, jak i w wydaniu wielodniowym. Starty w zawodach były w początkowym okresie ograniczone wskutek braku środków. Ponadto władze klubu stały przez pierwsze lata na stanowisku, iż koszt dojazdu na zawody powinni ponosić sami uczestnicy. Działalność sportowa zyskiwała jednak z czasem coraz większe poparcie i w celach szkoleniowych zatrudniono w drugiej połowie lat 20. dr. Mazurka, trenera z AZS WarszawaPrzegląd Sportowy, 1926 nr 37, s. 5 buw.uw.edu.pl [dostęp: 2019-05-02]. Na przełomie lat 20. i 30. uczyniło to z AZS najsilniejszy klub wioślarski w Wilnie. W drugiej połowie lat 30. w klubie pojawiła się grupa regularnie trenujących zawodników, którzy zaczęli odnosić sukcesy sportowe, w tym – indywidualne medale mistrzostw Polski. W rywalizacji klubowej AZS Wilno nie mogło się jednak liczyć, z uwagi na duże odległości od innych ośrodków wioślarskich i skromny budżet sekcji.
Wielkim sukcesem organizacyjnym sekcji wioślarskim było wybudowanie w 1937 roku ośrodka sportów wodnych nad Jeziorem Trockim. Zapewniał on doskonałe warunki treningowe nie tylko wioślarzom, ale też zawodnikom innych sekcji AZS Wilno, m.in.