Elewację frontową zdobił portyk z czterema toskańskimi kolumnami, podtrzymującymi gładkie belkowanie i gładki, trójkątny szczyt. Odpowiednikiem portyku w elewacji ogrodowej był pseudoryzalit rozczłonkowany czterema szerokimi pilastrami. Elewacje boczne miały po pięć prostokątnych okien na każdej kondygnacji, z tym że środkowe okno na piętrze otrzymało zamknięcie półkoliste.
Po śmierci Antoniego von Rönne hrabia Stanisław Kostka Mielżyński około 1880 roku, a później jego syn Feliks Marian przebudowali wnętrza pałacu, nadając im bardziej reprezentacyjny charakter. Teraz drzwi wejściowe prowadziły do obszernego i wysokiego westybulu, w którym stał XVIII-wieczny kominek wykonany z białego marmuru. Dotychczasowe dwa mniejsze pokoje znajdujące się na prawo od westybulu teraz przerobiono na dużą salę balową, oświetlaną przez cztery okna elewacji frontowej, i ogrzewaną przez kominek, podobny do tego, który znajdował się w westybulu. Nad kominkiem wisiał obraz pędzla Wacława Pawliszaka przedstawiający księcia Józefa Poniatowskiego. Na lewo od westybulu, również w trakcie frontowym znalazła się jadalnia i garderoba. W trakcie ogrodowym w centrum znajdował się salon umeblowany w stylu Ludwika XV i ogrzewany marmurowym kominkiem.