Wobec ograniczonych finansowych możliwości priorytetowo traktowano akcję pomocy dzieciomSzerzej zob. Małgorzata Przeniosło, Pomoc dzieciom w działalności Rady Głównej Opiekuńczej w latach 1915-1921, Kielce 2017. Według stanu z 1 lutego 1917 RGO prowadziła 1446 ochron dla 73 710 dzieci. Spośród nich 45 funkcjonowało poza obszarem Królestwa Polskiego w okręgu kobryńskim, słonimskim, nowogródzkim oraz w Białymstoku. Na terenie Królestwa było to 1401 ochron, 37 schronisk i 8 żłobków. Najwięcej ochron prowadziła Rada Opiekuńcza Okręgu Łódzkiego (3 powiaty) – 254, a spośród rad opiekuńczych powiatowych – powiatu warszawskiego – 180 i błońskiego – 81Małgorzata Przeniosło, Marek Przeniosło, Rada Główna Opiekuńcza w latach I wojny światowej ..., s. 233-234. W 1918 r. liczba placówek dla dzieci nieco spadła w porównaniu z 1917 r., ale wzrosła liczba miejsc w nich przewidzianych. Terenowe rady opiekuńcze utrzymywały 1430 placówek dla prawie 130 tys. dzieci, w tym 1349 ochron (1225 przychodnich i 124 z internatami) i 14 żłobków. Centrala RGO prowadziła wówczas w Warszawie i okolicach 4 schroniska (3 w mieście dla 1050 dzieci i jedno schronisko-sanatorium dla dzieci gruźliczych w Otwocku dla 100 podopiecznych. Objęła też patronatem nowo utworzone schronisko św.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Rada Główna Opiekuńcza (1916–1921) · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.