W okresie powojennym najbardziej istotne źródło dochodów RGO stanowiły dotacje państwowe otrzymywane z Ministerstwa Pracy, Opieki Społecznej i Ministerstwa Zdrowia Publicznego i Generalnego Komisarza Ziem Wschodnich oraz z samorządów (głównie z sejmików powiatowych). W jeszcze większym stopniu, zgodnie z oczekiwaniami władz polskich skupiono się na pomocy dzieciom a także wsparciu potrzebującym pomocy żywnościowej. Według danych z końca 1918 roku rady opiekuńcze utrzymywały 1697 instytucji, w tym 1439 przeznaczonych dla ponad 100 tysięcy dzieci. W sierpniu 1919 wszystkie struktury RGO prowadziły 1722 instytucje organizując pomoc dla prawie 260 tysięcy osób. Z kolei w marcu 1920 RGO prowadziły lub wspierały 2744 instytucje pomocowe dla prawie 316 tysięcy osóbMałgorzata Przeniosło, Marek Przeniosło, Rada Główna Opiekuńcza w latach 1918-1921, Kielce 2018, s. 317.

Struktury organizacyjne Dla realizacji swych celów Rada stworzyła szeroko rozbudowaną strukturę organizacyjną. Na szczeblu centralnym istniała Rada Nadzorcza RGO której prezesami byli Stanisław Dzierzbicki a od grudnia 1916 Eustachy Sapieha, Członkami tego organu byli: ks.