Władysław Pręgowski (ur. 25 lipca 1911 w Warszawie, zm. 13 grudnia 1985 w Białymstoku) – polski lekarz, naukowiec, nauczyciel akademicki oraz działacz społeczny.
Życiorys Urodził się w rodzinie lekarskiej. Ojciec, Piotr Pręgowski, był neurologiem i psychiatrą oraz działaczem społecznym i politycznym.
W 1937 roku ukończył studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego. Został zatrudniony jako asystent Kliniki Neurologicznej w Szpitalu Gruźliczym przy ulicy Płockiej w Warszawie. W czasie II wojny światowej walczył w stopniu podporucznika będąc lekarzem w 3 batalionie 71 pułku piechoty w Zambrowie. We wrześniu 1939 trafił do niewoli niemieckiej, z której uciekł. Ponownie pojmany został osadzony w Stalagu IA w Tylży, gdzie jako lekarz obozowy opiekował się jeńcami francuskimi i belgijskimi. Za działalność polityczną i sabotażową został przeniesiony do Oflagu II C w Woldenbergu bez prawa do wykonywania zawodu lekarza obozowego.