Po wyzwoleniu obozu w 1945 pracował jako lekarz i ordynator w kilku placówkach służby zdrowia: w Rogoźnie, Szamotułach, Poznaniu, Zielonej Górze i w Zakopanem, specjalizując się w zakresie chorób wewnętrznych. Na Oddziale Chirurgii Płuc w Zakopanem, pod kierunkiem prof. W. Rzepeckiego, specjalizował się w leczeniu gruźlicy płuc a jego praca pt. Znaczenie ruchomości śródpiersia w odmie leczniczej stała się podstawą do uzyskania stopnia doktora medycyny w 1950 w Akademii Medycznej w Lublinie oraz mianowania dyrektorem Sanatorium Przeciwgruźliczego w Bystrej Śląskiej.

Zdobył specjalizację II stopnia w zakresie interny i chorób płuc. W 1956 został mianowany kierownikiem Kliniki Gruźlicy Płuc Akademii Medycznej w Białymstoku (1956-1980). W roku akademickim 1957-1958 spędził kilka miesięcy w Instytucie Pasteura w Paryżu jako stypendysta Fundacji im. J. Potockiego. Wkrótce potem otrzymał stopień naukowy i stanowisko docenta Akademii Medycznej w Białymstoku oraz stanowisko Kierownika Katedry i Kliniki Gruźlicy Płuc.