Po powrocie do kraju mieszkała na stałe w Janowicach k. Radomia. Kontynuowała pracę literacką, wydała wtedy m.in. dramaty Bajka” (1903), „W długą noc” (1902), „W głębi” (1902), „Światło” (1903), dwa tomy poezji „Ogniwa” (1904) i „Przebłyski” (1905) oraz wiele artykułów krytyczno-literackich drukowanych w czasopismach warszawskich, krakowskich, wileńskich. Rozwijała szeroką działalność w Lidze Narodowej. Założyła m.in. wraz z Janem Wigurą pierwsze koło Towarzystwa Oświaty Narodowej w Radomskiem. Prowadziła kolportaż „Polaka” i ,,Przeglądu Wszechpolskiego” w gub. radomskiej. Aresztowana i więziona przez trzy miesiące w Radomiu (1904). Podczas rewolucji 1905-07 działała na rzecz polonizacji szkół i urzędów w Radomskiem, organizowała tam koła wiejskie Polskiej Macierzy Szkolnej. Jednocześnie prowadziła w Warszawie tajne nauczanie pod firmą kursów dla ochroniarek (1905-06), za co znalazła się pod nadzorem policji. W 1907 roku opuściła kraj i udała się w podróż do Grecji. Za dramat hist. „Wyśniony dramat” otrzymała nagrodę na konkursie poetyckim im. Juliusza Słowackiego w Krakowie. W 1908 wraz z Aleksandrem Zawadzkim opuściła LN.