W latach 1909–12 odbyła podróże po Bliskim Wschodzie i Indiach, wrażenia z nich publikując w czasopismach warszawskich. Podczas pobytu w Indiach została teozofem. Po powrocie do kraju, osiadła na stałe w Warszawie. Utwory Marcinowskiej, gł. dramaty hist. cieszyły się współcześnie dużą popularnością. Związana ze środowiskiem Narodowego Związku Chłopskiego, „Zarzewia” i Polskich Drużyn Strzeleckich działała na rzecz irredenty antyrosyjskiej. Współzałożycielka w 1913 roku Ligi Kobiet Pogotowia Wojennego w Warszawie, i członkini jej pierwszego Zarządu, oraz współautorka statutu. Wraz z Izą Moszczeńską w 1913 wydała nielegalnie broszurę „Do Legionów” wzywającą do walki z Rosją. Po wybuchu I wojny świat. przejęła kierownictwo Ligi i rozpoczęła współdziałanie z Polską Organizacją Wojskową oraz z Konfederacją Narodową Polską, Reprezentowała Ligę w porozumieniach politycznych lewicy niepodległościowej: Zjednoczeniu Organizacji Niepodległościowych (1914), Unii Stronnictw Niepodległościowych (1914-15), Komitecie Naczelnym Zjednoczonych Stronnictw Niepodległościowych (1915) i Centralnym Komitecie Narodowym (1915-17). Jedna z czołowych działaczek Narodowego Związku Chłopskiego, potem Związku Ludu Polskiego. Czł. redakcji „Ludu Polskiego (1913-14), współpracowała z redakcją „Niepodległości”. Po przeniesieniu do Lublina w 2 poł.