Na początku 1929 król Aleksander I Karadziordziewić przeprowadził zamach stanu, wprowadził dyktaturę i rozwiązał wszystkie partie polityczne w Jugosławii. Działacze partii nie zaangażowali się w tworzone oficjalne nowe struktury popierające króla i rząd, jednak Korošec wszedł w skład powołanego przez króla rządu. Z czasem działacze partii z Korošecem na czele stanęli ponownie po stronie opozycji: gdy w 1932 politycy koalicji zrzeszonej wokół Chorwackiej Partii Chłopskiej przyjęli „Punktacje zagrzebskie”, w których krytykowano dyktaturę królewską i domagano się ustroju federacyjnego, w ślad za nimi poszli politycy Słoweńskiej Partii Ludowej, którzy ogłosili jeszcze dalej idące „Lublańskie punktacje”. Reżim odpowiedział represjami wobec opozycjonistów, m.in. Korošeca wraz z innymi słoweńskimi politykami internowano na wyspie Hvar.
W 1936 premierem został Milan Stojadinović, który porozumiał się z częścią opozycji, w tym z działaczami Słoweńskiej Partii Ludowej. Weszli oni w skład zorganizowanej przez Stojadinovicia nowej prorządowej partii, Jugosłowiańskiego Zjednoczenia Radykalnego.