Rok później wraz z rodziną wyruszyła w tournée do Argentyny. Bilety na występy wyprzedały się nawet z dwumiesięcznym wyprzedzeniem, więc Amaya przedłużyła swój pobyt z planowanych czterech tygodni do dziewięciu miesięcy. Stała się na tyle popularna, że nazwano tam jej imieniem teatr. Po zakończeniu pokazów w Argentynie występowała w Brazylii oraz innych południowoamerykańskich państwach, po czym kontynuowała karierę w Stanach Zjednoczonych. Występowała w nowojorskiej Carnegie Hall, a później w Radio City Music Hall, gdzie tańczyła dziewięć razy dziennie. Łącznie w Stanach spędziła pięć lat. Parokrotnie odwiedziła Hollywood, gdzie grała w filmach, a jej dynamiczny taniec przyciągał uwagę wielu ważnych postaci tamtejszego świata filmu i kultury. Charlie Chaplin nazwał ją „wulkanem hiszpańskiej muzyki”, a Greta Garbo powiedziała o niej, że „jest artystką. A gdyby tego było mało, to jest wyjątkową artystką, ponieważ jest niedościgniona”. W tym okresie, na zaproszenie prezydenta Franklina Delano Roosevelta, Amaya wystąpiła także w Białym Domu. Dzięki swojej popularności za granicami Hiszpanii, Amaya przyczyniła się do popularyzacji flamenco na świecie. mały|Mural w Barcelonie przedstawiający Amayę Carmen Amaya powróciła do Hiszpanii w 1947 roku jako gwiazda światowego formatu.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Carmen Amaya · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.