Podróżnik Thomas Coryat tak pisał w 1611 roku o swych włoskich obserwacjach w książce Crudities Hastily Gobbled Up in Five Months:
“I observed a custom in all those Italian cities and towns, through which I passed that is not used in any other country that I saw in my travels, […] The Italian does always at their meals use a little fork when they cut the meat.”
Spożywanie spaghetti we Włoszech przyczyniło się także do wykształcenia powszechnego obecnie widelca stołowego z czterema zębami, bowiem dzięki bliskiemu ich umiejscowieniu łatwiej było nawijać nań makaron. Innowacji tej dokonał Gennaro Spadaccini, szambelan panującego w 2. połowie XVIII wieku neapolitańskiego króla-smakosza Ferdynanda IV Burbona.
W Ameryce W brytyjskich koloniach amerykańskich użycie widelca rozpowszechniło się dopiero w czasach wojny o niepodległość Stanów Zjednoczonych, choć pierwszy opisany przypadek użycia miał miejsce w 1633, gdy John Winthrop, gubernator Massachusetts Bay Colony użył dzielonej łyżki z zestawu sztućców, który otrzymał w prezencie. Zdarzenie to podobnie jak kilkaset lat wcześniej we Włoszech spotkało się z potępieniem duchownych – tym razem purytańskich.