Spóźnienie to przełożyło się na odmienną od europejskiej, amerykańską etykietę przy stole, gdzie posiłek spożywa się samym widelcem, używając widelca z nożem jedynie przy krojeniu, tzw. cut-and-switch.

Georg Gärtner, niemiecki jeniec przewieziony do USA w czasie drugiej wojny światowej, któremu udało się zbiec z obozu w Nowym Meksyku i skutecznie ukrywać się przed FBI przez 40 lat, w swych wspomnieniach skarżył się, że bojąc się podejrzeń musiał porzucić europejski sposób korzystania z widelca i noża na rzecz amerykańskiego i techniki cut-and-switch.

W Polsce Złote widelce odnotowane były w spisie sprzętów Zygmunta Augusta, którego matka Bona Sforza d’Aragona pochodziła z włoskiego rodu władającego Mediolanem i znana jest ze sprowadzania do Rzeczypospolitej tamtejszych zwyczajów. Można zatem założyć, że na dworze polskim widelce pojawiły w 1518 roku wraz ze ślubem Zygmunta Starego.