Nierzadko „rogowi jednorożca” przypisywano wiele właściwości leczniczych i w miarę upływu czasu poza oczyszczaniem zanieczyszczonej wody środowiskowej zalecano jego stosowanie w walce z różyczką, odrą, gorączkami i bólami. Mnisi z paryskich klasztorów wkładali róg do wody, przed podaniem napoju trędowatym. Co więcej, róg pełnił funkcję antidotum także w postaci proszku i uznawano, że jest środkiem ułatwiającym gojenie ran, umożliwiającym neutralizację trucizn (jak jad skorpiona lub żmii), a nawet walkę z dżumą. Róg prawdopodobnie pokrywał się kroplami potu w obecności jadu, mógłby również mieć moc afrodyzjaku znanego już w starożytności, oraz pozwoliłby na potwierdzenie dziewictwa młodych dziewcząt. Róg może być spożywany na wiele sposobów: czy to poprzez zażycie zeskrobanego fragmentu rogu w postaci sproszkowanej substancji, powidełek, pigułek, morselek czy też naparu. W „Farmakopei Krakowskiej”Jana Woyny z 1683 r. znajduje się receptura na lek z substancji uzyskanej z „rogu jednorożca”. Jest to Pulvis Bezoardicus Magistralis Doct. Cunradi Matthiae (łac. apteczny proszek z bezoarem doktora Konrada Matthia).