Od 1930 do wybuchu II wojny światowej pracował w belgijskim Ministerstwie Zdrowia.
Z powodu okupacji niemieckiej Belgii stracił profesurę i został aresztowany przez gestapo we wrześniu 1944. Wraz ze swoim zięciem został wysłany do Brauweiler koło Kolonii, a potem był więziony w Plansee w Tyrolu (podobozie KL Dachau). Został uwolniony 29 kwietnia 1945 przez wojska amerykańskie. Wrócił do Brukseli i przy wsparciu Fundacji Rockefellera udało mu się stworzyć pierwszą akademicką katedrę historii medycyny i medycyny społecznej na Wolnym Uniwersytecie w Brukseli, kierowanie którą zaproponowano mu w 1945. W 1950 został mianowany przewodniczącym komitetu ekspertów, którego celem było stworzenie Światowej Organizacji Zdrowia (WHO), do czego wniósł znaczący wkład.
Był aktywny do końca życia, a krótko przed śmiercią (w wieku 75 lat) odwiedził VI Międzynarodową Konferencję Pracy Socjalnej, jaka odbyła się w Madrasie w 1952. Zmarł niespodziewanie w 1953. Dla upamiętnienia jego zasług w 1954 ufundowano nagrodę René-Sand-Prize, przyznawaną organizacji społecznej lub osobie fizycznej co dwa lata za istotne zasługi w pracy społecznej.
Życie prywatne W 1900 ożenił się z Marie-Thérèse Joris, siostrą uczennicy i miał z nią trzech synów i córkę.
Przypisy
Kategoria:Belgijscy lekarze Kategoria:Ludzie urodzeni w Brukseli Kategoria:Absolwenci i studenci Wolnego Uniwersytetu Brukselskiego Kategoria:Urodzeni w 1877 Kategoria:Zmarli w 1953