Grotowski zachował strukturę moralitetową, ukazując życie Fausta w formie retrospektywnej opowieści zaprezentowanej jego uczniom na pożegnalnej uczcie. W rolę gości wcielali się widzowie i dwaj aktorzy – Zygmunt Molik i Maciej Prus. Głównym elementem stworzonej przez Jerzego Gurawskiego architektury przestrzeni był długi drewniany stół-scena w kształcie litery T, zbudowany z podestów, wzdłuż których siedzieli widzowie. W trakcie uczty bohater, przechadzający się na podestach, prezentował zgromadzonym sceny ze swego życia, m.in. były to: wizyta u Korneliusza i Waldensa po tajemną formułę wywołującą szatana (w podwójnej roli – żeńskiego i męskiego – Mefista: Antoni Jahołkowski i Rena Mirecka), wywoływanie duchów za pomocą pieśni Ludu, mój ludu, samoponiżenie Fausta, podpisanie cyrografu, 7 cudów Fausta, diabelskie wizje Raju i Piekła, wywoływanie przez Fausta Pięknej Heleny, finałowy monolog umierającego bohatera.