Symbolika chrześcijańska W spektaklu było wiele odwołań do ikonografii chrześcijańskiej. Podwójny Mefisto zastępował oryginalne postacie Duchów Dobrego i Złego toczących walkę o Fausta. Działania diabłów naśladowały akty liturgiczne (chrzest, Pietà, obłóczyny). Faust rozgrzeszał Siedem Grzechów Głównych, pod postaciami których Mefisto mamił bohatera. Ostatni monolog mężczyzny zakończony był jego krzykiem i serią nieartykułowanych dźwięków, kojarzących się z erotycznym spełnieniem. Mefisto męski wynosił Zmarłego na plecach jak ofiarę, zwisającą bezwładnie głową w dół, z rękoma uderzającymi o deski sceny. Za nim kroczył ze złożonymi do modlitwy dłońmi Mefisto żeński i nucił Ludu, mój ludu. Grotowski zainscenizował mit Fausta-buntownika, budując porównanie do postaci Jezusa Chrystusa, odczytywanego heretycko jako buntownik i zbawca przeciwko światu i ludzkiemu prawu.