Akt całkowity W pracy nad rolą Fausta, zwłaszcza nad jego wielkim finałowym monologiem, Grotowski ze Zbigniewem Cynkutisem podjęli pierwszą w Teatrze Laboratorium próbę powołania aktu całkowitego. Do aktu całkowitego dochodziło podczas indywidualnych prób, ale nie udało się go przenieść do spektaklu jako precyzyjnie ponawiany proces zachodzący na żywo na scenie. Grotowski kontynuował z powodzeniem pracę z Ryszardem Cieślakiem w Księciu Niezłomnym, następnie z całym zespołem w Apocalypsis cum figuris.
Ciekawostki Fragmenty spektaklu (z próby w czerwcu 1963) można obejrzeć w filmie List z Opola w reżyserii Michaela Elstera, dostępnym w Czytelni. im. Ludwika Flaszena w Instytucie im. Jerzego Grotowskiego.
Grotowski dwukrotnie wyreżyserował historię Fausta – w Teatrze Polskim w Poznaniu wystawił Fausta Johanna Wolfganga Goethego (premiera 13 kwietnia 1960, w przekładzie Józefa Paszkowskiego).
Asystentem reżysera był Eugenio Barba, późniejszy założyciel Odin Teatret. To z jego inicjatywy na gościnne pokazy Tragicznych dziejów doktora Fausta w Łodzi przyjechali z Warszawy goście X Kongresu Międzynarodowego Instytutu Teatralnego ITI. Po pokazach zespół otrzymał zaproszenia na występy zagraniczne, m.in. w kolejnych sezonach Teatru Narodów w Paryżu w latach 1964 i 1965.