Podręcznik teofilantropów (Manuel des théophilanthropes; nazwa została zmieniona, gdyż pierwszą uznano za brzmiącą niefortunnie) rozwijał założenia nowej wiary. Jej wyznawcy mieli uznawać istnienie jednej tylko najwyższej istoty boskiej oraz nieśmiertelność duszyA. Mathiez, La Théophilanthropie..., s. 92–94.J. P. Chantin, Les adeptes de la théophilanthropie, „Rives nord-méditerranéennes” nr 14/2003, s. 63–73.. W życiu kierować mieli się rozumem i dążyć do wypełniania dobrych uczynków zarówno w życiu prywatnym, jak i obywatelskim. Twórcy teofilantropizmu świadomie zrezygnowali z formułowania bardziej złożonej teologii, twierdząc, że nie jest ona potrzebna. W zakresie moralności twórcy teofilantropizmu zalecali kierowanie się prawem naturalnym i prymat sumienia, które wskazuje, jakie działania są dobre dla człowieka, dla bliźnich i dla ojczyzny – dobra wspólnego wszystkich.
Bardzo proste założenia wiary miały przyciągać do niej nowych wyznawców i umożliwiać im moralny rozwój, który zdaniem teofilantropów był niemożliwy zarówno dla osób „hołdujących dawnym przesądom”, jak i dla osób zwalczających religię w ogóle.