Teofilantropizm jako kult oficjalnie wspierany przez państwo thumb|Nabożeństwo teofilantropów, ilustracja XIX-wieczna Publiczne nabożeństwa teofilantropów odbywały się od 1797 r. Krótko po pierwszym zgromadzeniu wyznawców nowy kult zyskał poparcie kilkorga wpływowych postaci życia publicznego, m.in. malarza Jacques’a-Louisa Davida, Marie-Josepha de Chénier, a przede wszystkim członka Dyrektoriatu, Louis-Marie de La Révellière-Lépeaux.
Nabożeństwa teofilantropów, nazywane „świętami religijnymi i moralnymi”, odbywały się w świątyniach przed ołtarzem ozdobionym kwiatami i owocami, jako darami Boga. Poza nim w świątyni znajdowały się inskrypcje z sentencjami filozofów oraz wizerunki myślicieli. Nabożeństwo rozpoczynało się inwokacją do Ojca Natury, po czym zgromadzonym zadawano pytania, które miały skłonić ich do refleksji nad swoim sumieniem i postępowaniem. Każdy rozważał swoje postępowanie w milczeniu. W dalszej części zgromadzenia wygłaszano przemówienia o tematyce moralnej, czerpiące inspirację m.in. z chrześcijaństwa, filozofii greckiej i rzymskiej, Koranu. Na zakończenie śpiewano hymny. Oprócz zgromadzeń liturgicznych teofilantropi organizowali również w świątyniach wykłady o tematyce filozoficznej i moralnej.