dwutomową pracę Вода, топливо и паровозные котлы, Sankt Petersburg 1878–1879.

W 1885 zrezygnował ze służby wojskowej i rozpoczął pracę w Ministerstwie Komunikacji najpierw jako radca kolegialny, a następnie radca stanu. W latach 1886–1901 dyrektor zakładów Aleksandrowskich Kolei Mikołajewskiej w Petersburgu. Zajmował się wówczas projektowaniem i budową taboru kolejowego, m.in. wagonów sypialnych. Za kierownictwa Jałowieckiego zakłady Aleksandrowskie zostały zmodernizowane, stając się jednymi z najnowocześniejszych i największych warsztatów kolejowych w cesarstwie rosyjskim. Największe uznanie oraz pieniądze przyniosły mu jednak działania na rzecz rozwoju kolei wąskotorowych w Rosji. Był od 1893 założycielem, głównym współudziałowcem, dyrektorem a później także prezesem zarządu Pierwszego Towarzystwa Kolei Podjazdowych w Rosji [Первое общество подъездных железных путей России] (PTKPwR). Firma pod jego kierownictwem bardzo dynamicznie się rozwijała, jej kapitał wzrósł z 3 mln rubli do 27 mln rubli w 1913 roku. PTKPwR prowadziło budowę i eksploatację prywatnych kolei wąskotorowych, a także produkcję i sprzedaż taboru oraz urządzeń kolejowych. W 1913 r. eksploatowało już sieć długości 1149 wiorst, co stanowiło połowę długości wszystkich rosyjskich linii wąskotorowych użytku publicznego.