Zajmowało się również budową wąskotorowych kolei przemysłowych, leśnych i torfowych. Sam Jałowiecki nazywany był potocznie „królem kolei wąskotorowych”, a swój kapitał inwestował w majątki ziemskie w gub. połtawskiej i wołogodzkiej. Był również współzałożycielem, członkiem zarządu, a później dyrektorem Rosyjsko-Belgijskiego Towarzystwa Metalurgicznego, posiadającego zakłady hutnicze i kopalnie na Ukrainie. W latach 1904–1913 Jałowiecki należał też do zarządu Towarzystwa Akcyjnego Zakładów Budowy Wagonów „Dwigatiel” w Rewlu (późniejszy Tallin). W 1915 r. otrzymał tytuł rzeczywistego radcy stanu,

Politycznie był zwolennikiem litewskich demokratów tzw. „krajowców”. W 1906 był posłem z gub. wileńskiej do I Dumy Państwowej, w której był członkiem Komisji Finansowej. Wchodził także wówczas do Koła Kresowego. Starał się o autonomię Polski w ramach Imperium Rosyjskiego z oddzielnym prawodawstwem i parlamentem. Czynnie uczestniczył w życiu polskiej kolonii w Petersburgu. Był członkiem zarządu, a od 1898 członkiem honorowym Rzymsko-Katolickiego Towarzystwa Dobroczynności przy kościele św. Katarzyny w Petersburgu. Po wybuchu I wojny światowej do komitetu Polskiego Towarzystwa Pomocy Ofiarom Wojny. Od 1915 r.