kierował komisja sanitarno-żywnościową przy Komitecie Głównym PTPOW której zadaniem było zakładanie punktów sanitarno-żywieniowych głównie na stacjach kolejowych oraz w dużych skupiskach uchodźców. W 1917 r. był jednym z założycieli Koła Inżynierów i Techników Polskich, zaś w 1918 Polskiego Towarzystwa Naukowo-Technicznego. Po rewolucji lutowej brał udział w pracach Komisji Likwidacyjnej do spraw Królestwa Polskiego. Należał 3 października 1917 do grona założycieli Stronnictwa Zachowawczo-Narodowego krytykującego politykę narodowej demokracji. Podczas rewolucji październikowej członek Polskiej Rady Bezpieczeństwa w Piotrogrodzie. Umarł na tyfus 10 lipca 1918 r.
Stosunki rodzinne Ożenił się w 1870 z Anielą z Witkiewiczów (1854–1918), córką zesłanego do Tobolska Ignacego (1814 lub 1817–1868) i Elwiry z Szemiotów (1822–1995), a siostrą Stanisława Witkiewicza (1851–1915). Mieli dzieci: syna Mieczysława (1876–1962), oraz córki: Jadwigę (1875–1951), zamężną z Władysławem Żukowskim (1868–1916) i Anielę (ur. 1880), żonę Tadeusza Beliny (1886–1958).
Odznaczenia Był odznaczony: Orderem św. Anny III klasy (1883), Orderem św.