legaci papiescy podczas sejmu w Wormacji bezskutecznie próbowali zmusić Wichmana do ustąpienia. Ten jednak w 1154 r. udał się do Rzymu i z rąk kolejnego papieża Anastazego IV otrzymał paliusz arcybiskupi.
Podczas swych długich rządów w archidiecezji magdeburskiej Wichman popierał cesarza Fryderyka I Barbarossę i stał się jednym z najważniejszych książąt duchownych w Niemczech swoich czasów. Dbał także o rozwój terytorialny i gospodarczy księstwa arcybiskupiego, zmodernizował jego administrację i prawo. Kilkakrotnie uczestniczył we włoskich wyprawach cesarza. W 1157 r. zwołał synod w Merseburgu. W tym samym roku uczestniczył w wyprawie Fryderyka I przeciwko Polsce i zdobył wraz z margrabią Marchii Północnej Albrechtem Niedźwiedziem Brennę. W 1160 r. uczestniczył w synodzie w Pawii, podczas którego wybrano antypapieża Wiktora IV. Uzyskał przy tym od Wiktora podporządkowanie arcybiskupstwu Magdeburga biskupstwa pomorskiego. W 1164 r. udał się do Ziemi Świętej. W 1165 r. brał udział w synodzie w Würzburgu, gdzie zajął stanowisko mediacyjne pomiędzy papieżem Aleksandrem III i antypapieżem Paschalisem II. W 1166 r. stał na czele koalicji przeciwko księciu Henrykowi Lwu. Z czasem jednak jego stosunki z Henrykiem się poprawiły i w 1172 r. książę, wyjeżdżając do Ziemi Świętej, powierzył mu regencję w Saksonii.