Stefan Raszewski (ur. 11 sierpnia 1900 w Książu Wielkopolskim, zm. 10 listopada 1974 w Śremie) – polski mistrz kominiarski, powstaniec wielkopolski, naczelnik OSP Śrem w latach 1945–1956, dowódca przymusowego oddziału pożarniczego Polaków w Śremie (Flichtfeuerwehr zu Schrimm), powołanego przez Niemców w latach 1939–1945. Członek sądu honorowego przy Zarządzie Wojewódzkim ZOSP w Poznaniu w latach 1958–1965. Założyciel Rzemieślniczej Spółdzielni Pracy Kominiarzy w 1953 r. Działacz społeczny, zasłużony dla miasta Śrem.
Życiorys Młodość Był synem Walentego Raszewskiego, mistrza kominiarskiego, oraz Florentyny z d. Naskręcka. Po ukończeniu szkoły powszechnej w Książu, od 1914 roku uczył się zawodu kominiarza od swojego ojca.
Powstanie wielkopolskie 20 listopada 1918 roku wstąpił do Straży Ludowej w Książu. Po wybuchu powstania wielkopolskiego, wraz z oddziałem ksiąskiej Straży dowodzonym brał udział w wyzwoleniu Śremu w nocy 30 grudnia 1918 roku. Pozostał w Śremie i wstąpił ochotniczo do tworzącego się wojska powstańczego. Jako żołnierz bez wyszkolenia i doświadczenia do końca powstania pełnił służbę patrolową i wartowniczą w Śremie. 19 lutego 1919 roku został zdemobilizowany. Po niej zamieszkał na stałe w Śremie.