W dalszym ciągu mieszkał w Kościerzynie, gdzie w 1935 założył Towarzystwo Muzyczne, w ramach którego już dwa lata później powstała orkiestra symfoniczna (pod jego dyrekcją) oraz chór mieszany (pod dyrekcją T. Janeckiego). Równolegle Szopiński dyrygował kościelnym chórem „Św. Cecylia”, a w 1937 objął prowadzenie polonijnego chóru „Lutnia” w Sopocie.

8 września 1939 aresztowany przez władze niemieckie, które w listopadzie tego roku zesłały go do obozu koncentracyjnego w Stutthofie. Od kwietnia 1940 przebywał w obozie w Sachsenhausen, a po kolejnych dwóch miesiącach stał się więźniem obozu Mauthausen-Gusen. W czasie pobytu w obozach zajmował się zarówno tworzeniem chórów (liczących nawet 200 osób różnych narodowości) i orkiestr, a także komponowaniem. W tym czasie powstały utwory „Sen więźnia” do słów Zdzisława Karr-Jaworskiego, „Elegia” (słowa Gustaw Przeczek), „Dumka – Od Dunaju sinych fal” (słowa Władysław Kozaczkiewicz), „Pieśń o szczęściu”, „Pieśń o piosnce” (słowa Konstanty Ćwierk) oraz marsz Gusenowców „Dla nas słońce nie zachodzi” (słowa Władysław Wnuk).