Równocześnie między 1960 a 1962 pracowała nad dokumentacją scenograficznej działalności Władysława Daszewskiego i Andrzeja Pronaszki. Od 1964 prowadziła badania nad twórczością Aleksandra Gierymskiego oraz przygotowywała do druku korespondencję artysty z rodziną i przyjaciółmi. Następnie badała działalność polskich artystów przebywających w Monachium od 1928 do wybuchu II wojny światowej, od 1973 współpracowała z prof. dr. Andrzejem Ryszkiewiczem. W 1975 Halina Stępień dołączyła do Pracowni Badania Środowisk Artystycznych, gdzie badała polskie środowisko artystyczne w Monachium. W 1977 obroniła pracę doktorską pt. Malarstwo Maksymiliana Gierymskiego, przygotowywaną pod kierunkiem prof. dr. Juliusza Starzyńskiego, a po jego śmierci promotorem był prof. dr Andrzej Ryszkiewicz. Od tego czasu Halina Stępień skupiła się na badaniach biografii polskich studentów Królewskiej Akademii Sztuk Pięknych w MonachiumHalina Stępień, Herder-Instytut., a także nad życiem i twórczością Maksymiliana Gierymskiego. Wspólnie z Marią Liczbińską napisała trylogię Artyści polscy w środowisku monachijskim, która jest fundamentalną pracą na ten temat. Niemieccy historycy stale współpracowali z Haliną Stępień, uczestniczyła w sesjach naukowych oraz była współautorką publikacji.