Trzecia czarownica w białej chuście na głowie czyta zaklęcie lub śpiewa z książki, którą oświetla świeczką niczym kościelny mszał. Lecąca tuż nad głowami czarownic demoniczna postać akompaniuje jej makabrycznym dźwiękiem wybijanym trzymanymi w rękach kośćmi. Zstępuje z nieba niczym anioł, a jej kończyny rozmywają się w ciemności. Może to być sam diabeł lub Saturn, pan czarownic i wszystkich nocnych zwierząt, śmierć lub „królowa sabatu”. Wiedźma po prawej trzyma kosz z trzema płaczącymi niemowlętami, które błagalnie unoszą ręce. Zarówno płomień kaganka, jak i hałas kości mogą symbolizować rychłą śmierć dzieci. Duża sowa ściąga czarownicy chustę z głowy ukazując łysinę, która w czasach malarza była znakiem kiły, kojarzonej z prostytucją. Inne sowy, puchacze i nietoperze (zwierzęta uznawane za pijące krew) unoszą się w powietrzu, a ich oczy błyszczą w ciemności.
Na ziemi piąta czarownica-stręczycielka w żółtawym stroju wyciąga ręce ku przerażonej młodszej postaci – mężczyźnie lub kobiecie (płeć nie jest jednoznaczna). Za pomocą gestów i zwodniczych słów próbuje usidlić przesądną osobę oraz zwabić ją obietnicami. Wygląda na to, że ofiara czarownic została obudzona w środku nocy i wyrwana z łóżka.