Ubrana tylko w białą koszulę nocną wydaje się zahipnotyzowana strachem, klęczy na ziemi ze splecionymi dłońmi i oczami wytrzeszczonymi z przerażenia, być może jest to gest błagania o przebaczenie. W XVIII w. uważano, że loty czarownic i inne czary miały miejsce w snach i wyobraźni kobiet, a nie w rzeczywistości. Możliwe, że dlatego postać jest przedstawiona w nocnej koszuli, podobnie jak niektóre kobiety na obrazie Sabat czarownic.
Fantazja i rzeczywistość przenikają się na obrazie: czarownice i ich skrzydlaci towarzysze należą do wymyślonego świata, a rzeczywistość to przykucnięta postać na pierwszym planie. Grupa czarnych czarownic ma bardziej diabelski wygląd, podczas gdy ta ubrana na żółto wydaje się bardziej człowiecza. Kompozycja koncentruje się na tej postaci i jej ofierze w białej koszuli. Możliwe, że obraz przedstawia scenę teatralną z dwiema głównymi postaciami w żółtym i białym stroju oraz czterema czarownicami w rolach drugoplanowych. Obraz jest bardzo ciemny, zwłaszcza lewy dolny róg zajmuje niemal całkowicie czarny trójkąt. Jedynie centralna część, w której znajdują się czarownice, jest oświetlona. Sposób rozmieszczenia postaci również jest typowy dla teatru, m.in. żadna z nich nie jest odwrócona plecami.