Organizacja zachowań. Teoria neuropsychologii (1949) Organizacja zachowań uważana jest za najważniejszy wkład Hebba w dziedzinie neurobiologii. Czerpie z jego doświadczeń lat pracy neurochirurgicznej i badań neuropsychologicznych, i łączy w jednej perspektywie biologiczne funkcje mózgu jako organu wraz z wyższymi funkcjami psychologicznymi.
W 1929 r. Hans Berger odkrył, że umysł wykazuje ciągłą aktywność elektryczną, co rzucało wątpliwość na model percepcji i reakcji Iwana Pawłowa, ponieważ wymagało wyjaśnienia, czemu procesy mózgowe trwają nawet bez obecności zewnętrznych bodźców. W tamtych czasach teorie behawiorystyczne dobrze wyjaśniały, jak może przebiegać przetwarzanie wzorców. Nie oferowały jednak wyjaśnień, w jaki sposób te wzorce powstają w umyśle, wybiegających poza proste, zewnątrzsterowane warunkowanie.
Hebb połączył ówczesną wiedzę o zachowaniu i umyśle w nową, ogólną, „inżynieryjną” teorię. I chociaż zrozumienie anatomii mózgu pozostawało w tym czasie bardzo ogólne, był w stanie przedstawić teorię, która wyróżniała wiele szczegółowych funkcji mózgu. Jego teoria stała się znana jako teoria Hebba, a modele, które podążają za tą teorią, mają wykazywać „Hebbowskie uczenie się”.