Kombinacje neuronów, które mogłyby być zgrupowane razem jako jedna jednostka przetwarzająca, Hebb określał jako „zespoły komórkowe”. Ich współpraca wiąże się z ciągle zmieniającym się algorytmem, który dyktuje odpowiedź mózgu na bodźce. Koncepcja ta wywodziła się z asocjacjonizmu i była prekursorem koneksjonizmu w psychologii poznawczej, według której złożoność umysłu wyłania się z równoległej pracy wielu prostych elementów przetwarzających.
Model działania umysłu Hebba wpłynął nie tylko na to, jak psychologowie rozumieli przetwarzanie bodźców w umyśle, ale otworzył nowe drogi do stworzenia maszyn obliczeniowych, które mogłyby naśladować biologiczne procesy żywego układu nerwowego. Hebb argumentował, że proste, leżące u podstaw mechanizmy neuronalne mogą wyjaśniać obserwowane zjawiska psychologiczne, takie jak uczenie się. Komputerowe symulacje sieci neuronowych rozpoczęto w połowie lat 50. XX wieku, ale sieci były zbyt małe, aby móc prezentować złożone wzory zachowań, które dałoby się nazwać myśleniem.