Spośród innych terenów o funkcjach przemysłowych lub analogicznych w gminach wiejskich lub miejsko-wiejskich widać relatywnie duży udział terenów popegeerowskich lub o innych funkcjach związanych z gospodarką rolną lub leśną, które zajmują odpowiednio 9% i 6% obszarów rewitalizacji. Na poziomie wojewódzkim duży udział (powyżej 15%) terenów popegeerowskich lub o innych funkcjach związanych z gospodarką rolną lub leśną odnotowano w: zachodniopomorskim, lubuskim i kujawsko-pomorskim.

Kolejnym typem terenów objętych obszarem rewitalizacji są tereny zielone stanowiące na poziomie kraju jedynie 1% obszarów rewitalizacji. Tereny te mają dużo większe znaczenie w strukturze funkcjonalnej obszarów rewitalizacji na obszarach miast. W miastach na prawach powiatu i gminach miejskich zajmują one około 4% powierzchni obszaru rewitalizacji, w gminach miejsko-wiejskich – już tylko 1,5%, a w wiejskich około 0,5%. Tereny powydobywcze, poportowe, pokolejowe, powojskowe i inne tereny poprzemysłowe stanowiły 1,5% obszarów rewitalizacji w kraju. Ich znaczenie było większe na obszarach miast na prawach powiatu (5%) i gmin miejskich (ponad 4%). W pozostałych gminach zajmowały niewiele ponad 1%. Analizując strukturę funkcjonalną obszarów rewitalizacji według województw wyróżnia się województwo śląskie, w których udział tych terenów przekroczył 7%.