W 1941 roku wziął udział w powstaniu na Litwie. W 1944 roku wyjechał z sowieckiej Litwy do Niemiec, gdzie, podobnie jak dziesiątki tysięcy jego rodaków na emigracji, spędził kilka lat w obozach dla przesiedleńców. W 1947 roku Škėma opublikował tom opowiadań i napisał pierwsze sztuki.
W 1949 roku przybył do USA, gdzie zarabiał na życie jako robotnik fabryczny i windziarz w jednym z hoteli w Nowym Jorku. Był bardzo aktywnym uczestnikiem i organizatorem litewskiego życia teatralnego w USA i Kanadzie. Napisał wiele artykułów dla gazet i czasopism prasy emigracyjnej i opublikował dwa kolejne tomiki nowel, eseje i wiersze. W 1950 roku, z okazji czterdziestych urodzin pisarza, chicagowska litewska gazeta „Draugas” zamieściła jego autobiografię. Zmarł przedwcześnie, w 1961 roku, na skutek wypadku samochodowego w Pensylwanii.
Twórczość Był aktorem i reżyserem, pisał dramaty i opowiadania. W 1947 roku wydał w Wilnie zbiór opowiadań Głownie i iskry (Nuodėguliai ir kibirkštys), jednak jego najbardziej znanym utworem jest powieść z lat 50. XX w. Biały całun (Balta drobulė), która w środowisku emigracyjnym została przyjęta z rezerwą, ponieważ łamała różne tabu, m.in. estetyczne, obyczajowe i narodowościowe.