Dolna część jaskini również powstała na krzyżujących się z sobą pęknięciach skały. Jest w niej komora o płaskim stropie. Ma długość około 6 m, ale da się wejść tylko na 2 m, dalsza część jest tak niska, że dla człowieka niemożliwa do pokonania. Do dolnej części da się wejść także przez otwartą południową szczelinę. Jaskinia ma trzy otwory: główny północny i dwa ku górze (otwarte szczeliny).
Jaskinia powstała na dwóch ciosowych, prostopadłych pęknięciach skał w wapieniach z okresu późnej jury (oksford). Woda nie odegrała roli w jej powstaniu. W górnej części (w szczelinach w istocie będących kanionami) brak nacieków jaskiniowych, w dolnej części występują tylko zniszczone polewy kalcytowe, a w stropie komory polewy z mleka wapiennego. Na dnie szczelin w górnej części jest rumosz skalny i próchnica, dno komory w dolnej części jaskini jest skaliste.
Jaskinia nie posiada własnego mikroklimatu. Szczeliny w górnej części jaskini są suche, przewiewne i oświetlone. Dolna część jest wilgotna, ale z powodu dużych również bez własnego mikroklimatu. Oświetlona rozproszonym światłem słonecznym jest tylko jej część w pobliżu otworu, dalsze partie są ciemne. W oświetlonych partiach jaskini na ścianach rozwijają się glony, mchy i porosty.