W dolnej części obserwowano muchówki i kilka pająków sieciarzy jaskiniowych Meta menardi.
Historia poznania i dokumentacji Jaskinia znana była od dawna, a znajdujące się w niej śmieci świadczą, że jest odwiedzana. W dnie szczeliny o równoleżnikowym przebiegu, w najgłębszym miejscu jaskini, są ślady rozkopywania namuliska. Kierunek szczeliny i jej skrzyżowanie z następnym tektonicznym pęknięciem może wskazywać, że Jaskinia Jaroszowska ma swoją dalszą kontynuację w kierunku położonej kilkadziesiąt metrów dalej na zachód Szczeliny Jaroszowskiej.
Po raz pierwszy wymienili ją A. Górny i M. Szelerewicz w 1986 r.M. Szelerewicz, A. Górny, Jaskinie Wyżyny Krakowsko-Wieluńskiej. Warszawa – Kraków: Wydawnictwo PTTK Kraj, 1986., zmierzyli i opisali A. Polonius i J. Sławiński w lipcu 1998 r. Plan opracował A. Polonius.
Przypisy
Kategoria:Jaskinie Wyżyny Krakowsko-Częstochowskiej