Karlos oświadcza grandom, że o ich prawie do tronu zadecyduje zwycięski pojedynek z nim.
Akt II Królowa wyrzuca Karlosowi, że jej intencją nie było przegnanie konkurentów do jej ręki, ale wybór jednego z nich. Karlos wyznaje jej swą miłość. Izabela, jakkolwiek odwzajemnia ją, nie może narazić państwa na zamieszki wywołane jej ślubem z żołnierzem niewiadomego pochodzenia. Karlos ubolewa, że nie może ujawnić swego pochodzenia. Elwira wyrzuca Karlosowi złamanie słowa. Miał wyruszyć wraz z nią przeciw dom Garcii, a tymczasem wszczyna walkę z trzema grandami kastylijskimi. Karlos obiecuje wiernie służyć zarówno Izabeli jak i jej. Taka służba z podzielonym między dwie królowe sercem jest jednak zakochanej Elwirze nie w smak.
Akt III Elwira wyrzuca don Alvarowi, że przełożył ślub z aktualną królową Kastylii nad niepewną królową Aragonii i jako pierwszy zgłosił się do pojedynku z Karlosem. Don Alvar broni się nie chcąc stracić szansy na tron Aragonii. Izabela wyklucza go, z tej racji że kocha Elwirę, spośród konkurentów do swojej ręki. Od don Lopego i don Manrique'a, żąda przysięgi, ten kto zostanie jej mężem wyda swą siostrę za Karlosa, dając w ten sposób rękojmię zachowania poprawnych stosunków z jej głównym wodzem. Grandowie oświadczają, że to niemożliwe, obiecali sobie bowiem wzajemnie swe siostry za żony.