Blanka zawiadamia królową, że podobno Sancho, brat Elwiry, nie zginął i przybywa na jej dwór. Izabela, która jest zazdrosna o miłość Karlosa do Elwiry, zaczyna się interesować nieznajomym.
Akt IV Don Manrique jest gotów uznać za męża królowej Izabeli Sancha aragońskiego. Królowa Eleonora ma jednak wątpliwości. Jej mąż po utracie tronu wywiózł małego Sancha w góry, gdzie chłopiec po roku zmarł. Umierając nakazał jej, by wraz z córką uciekły do Kastylii. Główny zaufany jej męża hrabia Raymond miał jej wprawdzie przekazać jakieś informacje, ale dostał się do więzienia. Karlos odrzuca insynuację jakoby mógł być don Sanchem. Zna swoich rodziców. Są to prości ludzie. Nie ulega również namowom grandów, by dla dobra Kastylii i Aragonii jedynie podał się za zaginionego syna królewskiego. Królowa Eleonora pod wrażeniem szlachetności młodzieńca zaczyna przypuszczać, że może on być jej synem. Karlos przyznaje się Izabeli do winyː zawsze kochał ją i Elwirę i nie potrafił pomiędzy nimi wybrać.