Książęta prawdopodobnie wypożyczyli Goi obrazy, być może aby wspomóc promocję Kaprysów, które ukazały się w tym samym roku.

Interpretacja Goya sięga do twórczości Antonia de Zamory (1660–1727) – hiszpańskiego poety i dramaturga, którego dzieła były wciąż popularne za życia malarza i zyskały szczególne uznanie w XIX wieku. W swoich dziełach Zamora podtrzymywał hiszpańską tradycję, nie ulegał wpływowi ówczesnej mody na literaturę francuską i komedię charakterów. Goya szukał inspiracji w motywach typowo hiszpańskich, mając do wyboru inne, znacznie popularniejsze dzieła. Obraz przedstawia scenę zaczerpniętą z komedii satyrycznej Zamory pt. Siłą zaczarowany. Sztuka została po raz pierwszy wystawiona w 1698 roku, wyśmiewała ludzkie zabobony i łatwowierność. Cieszyła się dużą popularnością i była wielokrotnie wznawiana, m.in. w 1795 w Madrycie. Bohaterem utworu jest bojaźliwy i przesądny kleryk don Claudio, przekonany, że niewolnica Lucia rzuciła na niego urok. Jego życie zależy od podtrzymywania płomienia magicznej lampy oliwnej, znajdującej się w pokoju Lucii. W II akcie sztuki don Claudio razem ze swoim służącym udaje się do pokoju Lucii, aby dolać oliwy do lampy.