Na ścianach pokoju wiszą przerażające groteskowe obrazy, a pośrodku znajduje się świecznik z płonącą lampą.

Goya przedstawia Claudia w czarnym habicie duchownego i dużym kapeluszu. Jego postura i mimika zdradzają wielkie przerażenie – górna część ciała jest pochylona do przodu, nogi rozstawione, oczy szeroko otwarte, a lewa dłoń zakrywa usta. Możliwe, że to gest, który chroni go przed tym, aby szatan nie wszedł do jego ciała przez usta, lub Claudio obawia się, że jego oddech może zgasić lampę. Przed nim widać kandelabr w kształcie drewnianego kozła, symbol diabła, który „podaje” płonącą czerwonożółtym płomieniem lampę do napełnienia. Wystraszony don Claudio pospiesznie dolewa oliwy z dzbanka, prawdopodobnie wierząc, że ma przed sobą samego szatana. Na ścianie za nim znajdują się wielkie, groteskowe obrazy w szarobrązowych barwach, przedstawiające taniec osłów stojących na tylnych nogach. Osły, które są symbolem ignorancji i głupoty, podkreślają łatwowierność Claudia. Ich pokraczny taniec to również niebezpieczeństwo dla lampy, która może zostać strącona, a z nią przepadnie życie Claudia. Rzeczywisty świat zostaje zastąpiony wyimaginowanym, zamieszkałym przez przerażające zjawy. Goya zwraca uwagę, że zaburzony umysł może przekształcić rzeczywistość w fantazję, zbliżając się w ten sposób do tematu jego serii rycin pt.