Kaprysy.

Podobnie jak inne obrazy z serii Czary, chociaż znacznie wyraźniej, Lampa diabła nawiązuje do teatru. W dolnej części obrazu widoczna jest krawędź szaro-brązowej podłogi sceny. Słowa LAM[PARA]... DESCO[MUNAL]... na kamiennej płycie lub fragmencie książki w lewym dolnym rogu to początek monologu Claudia wypowiadanego w przestawionej na obrazie scenie: „Upiorna lampa,/ której plugawe światło/ wysysa ze mnie oliwę życia/ jakbym był knotem”. Książka znajduje się na pierwszym planie, być może jest to tekst w ręce suflera lub widza. Jest wewnątrz obrazu, ale poza sceną, nie ma też cienia, jest raczej komentarzem do spektaklu. Także efekty świetlne wydają się właściwe dla prawdziwego teatru – płomień lampy odbija się na drewnianym koźle oraz twarzy i dłoniach Claudia, ale światło po prawej stronie ma inne źródło. Również gesty Claudia są teatralne, możliwe, że Goya sportretował prawdziwego aktora, którego interpretację miał okazję obejrzeć.

Proweniencja Majątek książąt Osuny został w dużej części roztrwoniony przez ich spadkobierców, zwłaszcza XII księcia Osuny