W literaturze etymologicznej i archeologicznej proces ten bywa wywodzony z łacińskich form typu calafatare lub z czasownika calefacere („podgrzewać”), co wiązano z użyciem smoły rozgrzewanej przed naniesieniem na szwy poszycia.
W polszczyźnie specjalistycznej nazwą kalfataż określa się zarówno sam proces uszczelniania, jak i materiał wypełniający szwy (dychtunek), natomiast czynność nazywana jest kalfatrowaniem lub dychtowaniem. W tradycyjnym szkutnictwie rzecznym i morskim używano też określenia „dychtunek” na włókniste szczeliwo wbijane pomiędzy klepki poszycia.
W języku ogólnym i w żargonie technicznym określenia związane z kalfatrowaniem bywają używane metaforycznie na oznaczenie różnych czynności uszczelniających, np. „kalfatrowania” połączeń rur pakułami i pastą uszczelniającą, czy wypełniania szczelin między elementami konstrukcji drewnianych lub murowanych.
Historia i zastosowanie w szkutnictwie drewnianym Kalfatrowanie drewnianych kadłubów znane jest w basenie Morza Śródziemnego i północnej Europy co najmniej od średniowiecza i wiąże się z rozwojem technik budowy statków o poszyciu zakładkowym i karawelowym.