Walki na ziemiach polskich pod niemiecką okupacją 27 lipca 1944 dywizja weszła do Lwowa. Następnie jednostka kierowała się szosą Lwów-Przemyśl, po czym zmieniła kierunek na południowy, przebijając się przez wzniesienia Karpat. W dniu 3 sierpnia 1944 jej 258 pułk piechoty na lewym skrzydle sforsował San i wjechał do Sanoka od strony jego północno-wschodnich przedmieść ulicą Jagiellońską. Dowódca pułku, ppłk Fiodor Jarygin ustanowił komendanturę garnizonu w domu położonym naprzeciw miejscowego szpitala. Dzień później, 4 sierpnia nastąpił kontratak niemieckiej 1 Dywizji Pancernej, atakująca transporterami i czołgami od strony wschodniej (od miast Zagórz i Lesko) i południowej. Ostrzał prowadzili niemieccy fizylierzy. Wówczas w miejscowym szpitalu pozostali radzieccy ranni w liczbie ok. 30 (przebywała tam przyjęta wcześniej przez Polaków kadra radzieckiego batalionu sanitarnego). Tam polscy lekarze uratowali ich. Niemcy utrzymali się w mieście kilka dni i według różnych źródeł, po odbiciu Sanoka, pozostawali w mieście: trzy dni, od 3 do 7, 6-7 dni, około tydzień. Następnie wojska radzieckiej ponownie zajęły miasto. W tym czasie 140 Dywizja wchodziła w skład 101 Korpusu Piechoty 38 Armii (skupiała ona korpusy 52, 67, 101). Dywizja brała udział w walkach o Krosno, Rzeszów, Duklę.